آيا محقق هستيد؟ ، آيا صاحب ايده هاي نو مي باشيد ؟ ، آيا استاديد؟ آيا دانشجوييد؟ مي دانيد از ما چه كمكي بر مي آيد؟
* * فهرست تازه ترين مطالب موجود اين بخش
- سیستم های مسیر یاب GPS
- ساختار فني راديوتلسكوپها
- شهاب سنگها و پايان عصر انسان
- حفره سياه (سياهچاله) چيست؟
- هديه اى براى انسان هاى پنجاه هزار سال بعد
- کهکشان راه شيري
- آيا ممكن است كل جهان، يك سياهچاله پنج بعدى باشد؟
- اوزون تروپوسفری چیست وچگونه می شود آن را مهار کرد ؟
- سيستم موقعيت ياب چهانی و کاربرد آن در مريخ(GPS)
- اوزون چيست؟
- آپوفيس
- نگاهى به آينده گردشگرى فضايى
- دنباله دار خبر از تغيير ايام مى دهد
- نگاهى به زندگى ستارگان در دنياى ما
- نحوه كار GPS چگونه است
*******************
GPS چیست؟
سيستم مكان يابي جهاني ( Global Positioning System ) يك سيستم هدايت ( ناوبري ) ماهواره اي اســت و تنها سيستمي مي باشد که امروزه قادر است، موقعيت دقيق شما را بر روي زمين در هر زمان، درهر مکان و در هر هوايي مشخص کند. این ماهواره ها به سفارش وزارت دفاع ایالات متحده ساخته و در مدار قرار داده شده اند. اولین ماهواره GPS در سال 1978 یعنی حدود 30 سال پیش در مدار زمین قرار گرفت. این سیستم در ابتدا برای مصارف نظامی تهیه شد ولی از سال 1980 استفاده عمومی آن آزاد و
آغاز شدوسرانجام در سال 1994 شبکه ای شامل24 ماهواره تشکیل گردیدکه امروزه تعداد آنها به عدد 28 رسیده است.
لينکها مرتبط با اين موضوع
- No related posts
راديوتلسكوپها همانند
دستگاههاي راديويي معمولي كه در تمام منازل يافت ميشود، كار ميكنند. اما
ميان اين دو وسيله، دو تفاوت عمده وجود دارد. اول امواجي كه راديوتلسكوپها
مجبور به آشكار سازي آنها هستند، بسيار ضعيف بوده و دوم راديوتلسكوپها بايد
تمام سيگنالهاي دريافتي را براي آناليزهاي بعدي ذخيره نمايند. از نظر
ساختماني، يك راديوتلسكوپ
را ميتوان به هشت قسمت اصلي و مهم زير تقسيمبندي نمود:
لينکها مرتبط با اين موضوع
- No related posts
آمادگي در برابر خطر برخورد شهاب سنگ ها با زمين
تهران،
اول اسفند ماه، خبرگزاريها: گروهي از ستاره شناسان، مهندسان و دانشمندان در
همايش » انجمن پيشبرد علوم آمريكا« از سازمان ملل متحد در خواست كردند با توجه به
نزديك شدن كم سابقه برخورد يك شهاب سنگ بزرگ به كره زمين در سال2036 ، سازمان ملل
متحد بايد مسئوليت اقدامات لازم جهت جلوگيري از برخورد اين قبيل اجسام آسماني با
زمين راتقبل كند.
به گزارش رويترز، منجمان در حال بررسي مسير حركت شهاب سنگي به نام آپوفيس
هستند كه ممكن است يك در45 هزار، در روز13 آوريل سال2036 با زمين برخورد كند. براي
همين، ناسا قصد دارد در آينده نزديك برنامه شناسايي شهاب سنگهاي داراي خطر برخورد
با زمين را گسترده تر كرده و صدها سنگ آسماني با اين مشخصات را زير نظر بگيرد.
به گفته »راستي اشوايكارت« فضانورد بازنشسته، خطر شهاب سنگها تنها به شهاب سنگ
آپوفيس مربوط نمي شود و نياز به تعيين اصولي مشخص درزمينه مواجهه با اين قبيل وقايع
ضروري به نظر مي رسد. اشوايكارت يكي از خدمه سفينه آپولو9 است كه در ماه مارس
سال1969 از كنار ماه عبور كرد. وي در همايش انجمن پيشرفت علوم آمريكا در
سانفرانسسيكو اعلام كرد قصد دارد هفته آينده گزارشي براي كميته استفاده صلح آميز از
فضا در سازمان ملل متحد ارسال كرده و خواهان تنظيم و راهكارهاي بين المللي در صورت
تهديد كره زمين توسط سنگهاي آسماني شود. انجمن كاشفان فضا در آمريكا كه شامل گروهي
از فضا نوردان و منجّمان قديمي است، در سال جاري ميزباني كارگاه هاي آموزشي سطح
بالايي را با همين موضوع بر عهده خواهد گرفت تا بتواند برنامه مشخصي را براي مواجهه
با اين حوادث آماده كرده و برنامه پيشنهادي خود را تا سال2009 براي سازمان ملل
ارسال كند.
لينکها مرتبط با اين موضوع
- No related posts
يكي از شگفتي هاي فضا وجود حفره هاي سياه در آن است. مكان هايي
كه در اثر جاذبه بي نهايت حتي نور از آن قابل گريز نيست و هر چه در آن وارد شود
ديگر خارج نخواهد شد. به اين حفره ها در دانش نجوم سياه چال هاي فضايي گفته مي شود
كه در اين مقاله به آن مي پردازيم.
بر اساس قانون جاذبه نيوتن، هر جرمي داراي نيروي جاذبه بوده و مقدار آن رابطه عكس
با مجذور فاصله از آن دارد.
در سال1795 لاپلاس با استفاده از قانون جاذبه نيوتن تئوري خود را چنين بيان كرد:
اگر جسمي با جرم M آن قدر فشرده شود كه شعاع آن، rs كمتر از مقدار rs=2GM/c2
شود [G ضريب ثابت جهاني نيروي جاذبه و c سرعت نور] ، در نتيجه سرعت فرار از آن از
سرعت نور بيشتر خواهد بود. آلبرت انيشتن مي گويد: هيچ جسمي نمي تواند از نور سريع
تر حركت كند. اگر دو جسم با سرعت نور در خلاف جهت هم نيز حركت كنند باز هم نسبت
سرعت آنها به يكديگر برابر با سرعت نور است. در واقع سرعت نور حد مطلق سرعت است. با
توجه به اين نكته كه چون سرعت گريز از حفره هاي سياه بيشتر از نور است پس فرار از
آن غير ممكن است.
آلبرت انيشتن در سال1915 در تئوري نسبيت خود(رابطه نيروي جاذبه، زمان و حجم) وجود
اين سياه چال ها را عنوان كرد. اثبات فيزيكي و فرمولي آن تا سال ها ميسر نبود. اما
امروزه به وجود آنها پي برده شده است. در اين تئوري، زمان به عنوان يك بعد (زمان
فضايي) نيز شناخته شده است. از آنجايي كه نور نمي تواند از حفره ها بگريزد پس در
فضا چنين جسمي قابل رويت نيست.
لينکها مرتبط با اين موضوع
- No related posts








