تپ اختر جسمي آسماني است که تپ هاي تابشي (يا فورانهاي) بسيار کوتاه (يک يا چند ميلي ثانيه اي يا هزارم ثانيه اي) را، طي بازه هايي بسيار منظم، حدفاصل کسري از ثانيه تا ده ثانيه، گسيل مي کند.
نخستين تپ اختر را در سال 1967، ژاکلين بل و آنتوني هيوئيش در کمبريج انگلستان با تلسکوپهاي راديويي که براي بررسي چشمک زني ستاره هاي راديويي، مجهز شده بودند، کشف کردند. آنها بي درنگ دريافتند که چشمه اي راديويي، تپ هاي راديويي کوتاه (0/016 ثانيه اي) توليد ميکند که با بازه ثابت 1/3373 ثانيه اي از هم جدا مي شوند. تپها به قدري منظم بودند که منشأ مصنوعي زميني براي آنها تصور شد، اما رصدهاي راديويي تفصيلي و دقيق نشان داد که منبع ياد شده، جسمي آسماني (يا ستاره اي راديويي) است. اين جسم CP 1919 (مخفف تپ اختر کمبريج) نام گرفت. مدت کوتاهي بعد از اين کشف، تپ اخترهاي ديگري يافت شد. الگوهاي منظمي که در اين تپ اخترها به چشم مي خورد، موجب شد تا برخي از دانشمندان تصور کنند که آنها بخشي از يک سامانه راهنمايي (يا نوعي فانوس کيهاني)اند که تمدني پيشرفته و برون زميني، براي سفرهاي بين ستاره اي برقرار ساخته است.
ساير دانشمندان فرضيه هاي احتمالي ديگري درباره ماهيت تپ اخترها مطرح ساختند. در اين ميان فرضيه تامس گلد حاکي از آن بود که تپ اخترها ناشي از ستاره هاي نوتروني اند. در سال 1968 تأييدي براي مدل ستاره نوتروني گلد به دست آمد و آن کشف تپ اختر بسيار سريعي در سحابي خرچنگ بود. (که در هر 0/33 ثانيه، يک تپ گسيل مي کند.) اين سحابي، فوراني گازي مربوط به ابرنواختري است که چيني ها انفجار آن را در سال 1054 ميلادي رصد کردند. مدل گلد ستاره اي نوتروني است که بسيار سريع مي چرخد، به نحوي که بسامد چرخش آن با بازه بين تپهايش برابر است، تنها ستاره اي نوتروني ممکن است بي آنکه فر بپاشد، چنين چرخشي را تحمل کند. به نظر مي رسد که تپها را ذرات باردار موجود در ميدان مغناطيسي به شدت فشرده گرداگرد تپ اختر توليد مي کنند.
تا کنون حدود 1000 تپ اختر شناسايي شده است. تقريباً بيشتر اين اجسام در درون راه شيري يافت شده اند، اما چندين تپ اختر نيز در نزديکترين کهکشانهاي همسايه ما يعني ابرهاي ماژلاني کوچک و بزرگ، پيدا شده اند.
منبع : دانشنامه همگاني نجوم
در لينک زير مي توانيد فهرست تپ اخترها را در سيستم هاي دوتايي ستارگان مشاهده کنيد :
http://www.johnstonsarchive.net/relativity/binpulstable.html